www.motywacje.pl > psychopatologia > zaburzenia nerwicowe

zaburzenia nerwicowe

Schorzenia i zaburzenia psychiczne

Jak często występują pojedyńcze objawy nerwicowe ?

Według Schepank H. "Epidemiology of Psychogenic Disorders : The Mannheim study - results of a field survey in the Federal Rebublic of Germany" 1987). ( Według danych uzyskanych z reprezentatywnej próby 600 osób z jednego miasta )

95,7 % badanych w ciągu ostatnich siedmiu dni doświadczyło przynajmniej 1 z psychogennych objawów ( np. uczucie wewnętrznego napięcia - 33%, stany lękowe - 24,5%; obsesyjne myśli - 23,3%; zaburzenia snu - 22,7%; kompulsyjne czynności - 21,7% ).

Powszechność zaburzeń nerwicowych powoduje bagatelizowanie ich przez osoby, które znają je z własnego doświadczenia i radzą sobie z nimi bez problemów.

Poglądy co do zaburzeń lękowych zawartych w podręczniku psychiatrii Kaplana i Sadocka ( Comprehensive textbook of psychiatry Seventh edition. Lippincott Williams i Willkins. Philadelphia, 2000. 1441-1450 ) :

"Istnieją małe wątpliwości odnośnie tego, że nienormalne geny predysponują do patologicznego lęku oraz jest wyraźna dokumentacja wskazująca, że traumatyczne wydarzenia życiowe i stres mają ważne znaczenie w jego etiologii".

Istnieją dowody na skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej w zaburzeniach panicznych, fobii społecznej, zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych, a także w zaburzeniach lękowych uogólnionych i stresowych pourazowych. Trwają przygotowania do przeprowadzenia na dużą skalę badań co do psychodynamicznego leczenia zaburzeń lękowych, oczekuje się, że zostanie ukazana duża skuteczność tej terapii. Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny są to leki z wyboru między innymi w zaburzeniach panicznych, fobiach społecznych, zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych i stresowych pourazowych. Również ich skuteczność obserwuje się w zaburzeniach lękowych uogólnionych podobnie jak wenlafaksyna. Zaleca się ich stopniowe dawkowanie od bardzo niewielkich dawek. W większym procencie benzodiazepiny stosowane są by złagodzić ekstremalny lęk w czasie oczekiwania na oddziaływanie leków przeciwdepresyjnych. Długoterminowe stosowanie poleca się pacjentą nie reagującym na leki przeciwdepresyjne oraz gdy jest widoczny brak tolerującji na nie. Dane wskazują, iż zaburzenia lękowe to przewlekłe choroby, które wymagają długoterminowej terapii. Klinicysci uważają, że dobre rezultaty przy leczeniu zaburzeń lękowych zachodzą wtedy gdy łączy się farmakoterapii z psychoterapią.